Έρευνα: Οι μεγάλες επιτυχίες της αίθουσας είναι οι βασιλιάδες του streaming

Η νέα έκθεση του Ευρωπαϊκoύ Οπτικοακουστικού Παρατηρητηρίου με τίτλο «Η επίδραση των εισιτηρίων κινηματογράφου στη χρήση των streaming υπηρεσιών», έρχεται να επιβεβαιώσει κάτι που οι περισσότεροι υποψιάζονταν αλλά λίγοι είχαν αποδείξει με αριθμούς: αν μια ταινία πάει καλά στο σινεμά, κατά πάσα πιθανότητα θα πάει ακόμα καλύτερα και στο streaming. Συγκεκριμένα, οι ταινίες με υψηλά εισιτήρια συγκεντρώνουν κατά μέσο όρο έντεκα φορές περισσότερο χρόνο θέασης στις πλατφόρμες σε σχέση με εκείνες που πέρασαν στα ψιλά.

Η μελέτη, που υπογράφει ο αναλυτής Ζαν-Ογκουστίν Τραν, εξετάζει δεδομένα από 9 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Το «χτίσιμο hype» στην αίθουσα εξακολουθεί να είναι το πιο δυνατό marketing εργαλείο, ακόμα και στην εποχή του ατελείωτου scrolling.

Ας δούμε τα βασικά: οι ταινίες που κυκλοφόρησαν κινηματογραφικά σε τουλάχιστον μία χώρα της ΕΕ συγκεντρώνουν σχεδόν τα δύο τρίτα του συνολικού χρόνου θέασης στις SVOD πλατφόρμες. Το αστείο; Αυτές οι ίδιες ταινίες αποτελούν λιγότερο από το μισό των τίτλων στους καταλόγους. Με άλλα λόγια, δεν είναι θέμα ποσότητας — αλλά ποιότητας και impact.

Στις σκανδιναβικές χώρες, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο εντυπωσιακά. Εκεί, οι κινηματογραφικές κυκλοφορίες ξεπερνούν κατά πολύ τη «λογική» τους απόδοση στο streaming, κάτι που δείχνει ότι το κοινό συνεχίζει να εμπιστεύεται την αίθουσα ως φίλτρο ποιότητας ή, έστω, ως εγγύηση ότι «αυτό αξίζει να το δεις».

Όταν όμως περνάμε στις ταινίες από χώρες της ΕΕ, η εικόνα αλλάζει. Εκεί, η αναλογία μεταξύ παρουσίας στους καταλόγους και θέασης είναι σχεδόν ίδια — και σε πέντε χώρες είναι και χειρότερη. Με απλά λόγια: πολλές ευρωπαϊκές ταινίες υπάρχουν στις πλατφόρμες, αλλά δεν τις βλέπει και τόσος κόσμος.

Και μετά έρχονται τα “originals” των πλατφορμών για να ταράξουν τα νερά. Αν και αποτελούν μόλις το 6% των τίτλων στο δείγμα, συγκεντρώνουν σχεδόν το 25% της συνολικής θέασης. Ακόμα πιο εντυπωσιακό; Τα ευρωπαϊκά originals πιάνουν 23% του viewing time ενώ είναι μόλις το 3% των τίτλων. 

Πάμε τώρα στο πιο «ζουμερό» κομμάτι: τις μεγάλες επιτυχίες. Από τις 100 πιο εμπορικές ταινίες μεταξύ 2019 και 2023, το 96% είναι διαθέσιμο σε streaming πλατφόρμες. Άρα όλα καλά; Όχι ακριβώς. Μόνο 12 από αυτές καταφέρνουν να μπουν και στο top 100 σε χρόνο θέασης — και μαντέψτε: είναι όλες αμερικανικές. Καμία έκπληξη εδώ. Το μήνυμα είναι σαφές: το ότι μια ταινία είναι διαθέσιμη online δεν σημαίνει ότι θα τη δει και κανείς. Το κοινό εξακολουθεί να κατευθύνεται από το hype, τα franchises και — φυσικά — το Hollywood.

Σε επίπεδο χωρών, οι διαφορές είναι χαοτικές. Η Ισπανία έχει το υψηλότερο ποσοστό εθνικών ταινιών από το top 100 εισιτηρίων που βρίσκονται σε SVOD, με 66%. Στη Φινλανδία; Μόλις δύο. Αυτό λέει πολλά για το πώς (και αν) οι εθνικές κινηματογραφίες βρίσκουν δεύτερη ζωή στο streaming.

Το τελικό συμπέρασμα; Το streaming δεν αντικαθιστά το σινεμά — το χρειάζεται. Οι πλατφόρμες μπορεί να φαίνονται αυτάρκεις, αλλά στην πραγματικότητα βασίζονται σε αυτό που συμβαίνει πρώτα στη μεγάλη οθόνη. Αν μια ταινία δεν δημιουργήσει αίσθηση εκεί, δύσκολα θα γίνει «must-watch» στον καναπέ. Και κάπως έτσι, η υποτιθέμενη μάχη ανάμεσα σε αίθουσες και πλατφόρμες μοιάζει όλο και περισσότερο με συνεργασία. Μια σχέση εξάρτησης ίσως?